Hoop als levensvraag

Op 25 juni is het de Dag van de Levensvragen. Een dag waarop aandacht wordt gevraagd voor vragen over zin, hoop, verlies, richting en toekomst. Op de Hezenberg komen zulke vragen regelmatig naar boven. Soms in een gesprek, soms tijdens een wandeling over het landgoed.

HOOP

Maandagochtend, 9 uur. Mijn werkweek als geestelijk verzorger op de Hezenberg begint.

Jij bent vandaag de eerste van vier cliënten met wie ik een afspraak heb.

Je meldde jezelf, via WhatsApp. Of we een keer konden praten. 

Terwijl ik op je zit te wachten, vraag ik me af wat je beweegt om naar me toe te komen. We hebben elkaar één keer gezien, toen ik met jou kennismaakte zoals ik met alle nieuwe cliënten kennismaak in de eerste week van opname. 

Daar ben je. Je staat met je jas aan op de gang. 

“Zullen we wandelen? Je zei dat dat kon.”

We wandelen over het landgoed. Je hebt stevige schoenen aan en je loopt vlot. 

Ik vraag je wat je vandaag bij mij brengt.

“Nou, ik dacht: misschien weet jij of er nog hoop voor mij is?”

Maandagochtend, 9 uur. We lopen langs het water, door het bos. 

Of er nog hoop is voor jou. We pluizen samen de betekenis van je vraag uit. We zijn soms ook een poosje stil.

“Best een grote levensvraag hè”, zeg je. 

We vragen ons af of de bomen zichzelf dat weleens afvragen, of er hoop is. Of het water. We krabben de ambitie en de overweldigende positiviteit van het woord hoop af. 

Soms komt er een eerdere ervaring van hoop bovendrijven in het gesprek. En schuchter iets van een verlangen naar toekomst.

Maandagochtend, 10 uur. We vegen onze schoenen schoon aan de mat.

“Dank je wel voor het gesprek”, zeg je. “Het geeft gek genoeg hoop dat jij het ook allemaal niet weet.”

Marjanne Dijk
Geestelijk verzorger Hezenberg
Interim retraitepastor